Ghibah

Ghibah (basa Arab: غيبة) nyaéta hiji kalakuan ngomongkeun kagoréngan atanapi aib batur nalika éta jalma euweuh, anu sakirana upami éta jalma ngadangu manéhna moal mikaresep.^[1] Ghibah kaasup kana dosa gedé anu bisa ngancem katenangan hirup sarta ngahapus pahala amal kasaéan.^[2]

Dalil tina Al-Qur'an

Allah SWT parantos ngingetkeun ngeunaan hinana jalma anu midamel ghibah dina Surah Al-Hujurat:

وَلَا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضًا ۚ أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ ۚ
"...jeung ulah sawaréh ti aranjeun ngomongkeun sawaréh anu séjén (ghibah). Naha aya salah saurang ti aranjeun anu resep ngadahar daging dulurna sorangan anu geus jadi bangké? Tangtu aranjeun ngarasa geuleuh..." (QS. Al-Hujurat [49]: 12)

Dalil tina Hadits

Rasulullah SAW nandeskeun harti ghibah nalika ditaros ku para sahabat:

أَتَدْرُونَ مَا الْغِيبَةُ؟ قَالُوا: اللهُ وَرَسُولُهُ أَعْلَمُ. قَالَ: ذِكْرُكَ أَخَاكَ بِمَا يَكْرَهُ
"Naha aranjeun nyaho naon ari ghibah téh?" Para sahabat ngajawab: "Allah sarta Rasul-Na nu langkung uninga." Rasul ngadawuh: "Aranjeun nyaritakeun perkara ngeunaan dulur aranjeun anu manéhna teu mikaresep." (HR. Muslim No. 2589)

Bédana Ghibah sareng Fitnah

Sering pisan masarakat pahili antara ghibah sareng fitnah:

Ghibah: Nyaritakeun hal anu leres aya (fakta) dina diri batur, nanging éta jalma teu resep upami hal éta dicaritakeun.
Fitnah (Buhtan): Nyaritakeun hal anu teu aya (bohong/ngada-ngada) ngeunaan batur kalayan maksud hayang ngaruksak ngaranna.

Cara Meper sarta Ngubaran Ghibah

Pikeun ngajaga lisan tina dosa ghibah, para ulama nyarankeun sababaraha tarékah:

Ngajaga Lisan: Salawasna émut kana dawuh Nabi yén sing saha anu iman ka Allah sarta poé ahir, mangka kudu nyarita anu hadé atawa leuwih hadé cicing.
Ningal Kasalahan Sorangan: Sadarkeun yén urang ogé boga loba aib. Tibatan sibuk nyaritakeun aib batur, langkung saé urang sibuk ngoméan diri sorangan.
Ngajauhan Majelis Ghibah: Upami aya kumpulan jalma anu nuju ngomongkeun batur, urang kedah ngingetkeun atanapi milih angkat ti dinya supados henteu kenging dosa anu sarua.
Ngadu'akeun Kasaéan: Upami urang kantos midamel ghibah, gancang tobat sarta du'akeun jalma anu ku urang dicaritakeun éta sangkan kenging barokah sarta hampura ti Gusti.

Rujukan

↑ Al-Jurjani, Ali bin Muhammad. Kitab At-Ta'rifat. Beirut: Darul Kitab al-Ilmiyyah. h. 162.
↑ Al-Ghazali. Ihya Ulumuddin. Jilid 3. Mesir: Darul Hadits. h. 143.

[1] Al-Jurjani, Ali bin Muhammad. Kitab At-Ta'rifat. Beirut: Darul Kitab al-Ilmiyyah. h. 162.

[2] Al-Ghazali. Ihya Ulumuddin. Jilid 3. Mesir: Darul Hadits. h. 143.

[1]

[2]

Sipat & Paripolah Awon dina Islam (Al-Qur'an)
Aqidah & Manah	Takabur (Sombong) • Riya (Pamer) • Ujub • Hasud (Dengki) • Nifaq (Munafék) • Su'udzon • Syi'rik • Fasik
Muamalah (Sosial)	Ghibah (Ngomongkeun batur) • Namimah (Adu domba) • Fitnah • Zhalim • Khianat • Curang (dina takeran/timbangan) • Riba
Dina Ibadah	Lali (tina solat) • Koret (tina zakat/shodaqoh) • I'tiradh (Nentang takdir) • Istihza (Ngahina ayat Allah/Agama)
Sipat Pribadi	Bakhil (Koret) • Israf (Hambur) • Tabzir (Mubadir) • Tamah (Serakah) • Ghadhab (Ambekan) • Putus asa tina rahmat Allah
Larangan Lisan	Bohong (Kadzib) • Sumpah palsu • Ngahina (Lamz/Hamz) • Panyebutan goreng (Laqab)
"Saéstuna Allah henteu mikaresep ka jalma-jalma anu midamel dosa tur khianat." (QS. An-Nisa: 107)