Hamba
| Hamba (عبد) | |
|---|---|
| Hartos Basa | Badéga, Kawula, atanapi Abdi |
| Istilah Syariat | 'Abd (عبد) / 'Ibad (عباد) |
| Jati Diri Utama | Walurat & Butuh ku Rahmat |
| Sipat Puncak | Ikhlas, Syukur, & Thá'at |
Hamba (basa Arab: عبد, ‘abd, jamak: عباد, ‘ibād) sacara basa miboga hartos badéga, kawula, atanapi abdi anu masrahkeun sagemblengna hirupna ka dununganana.[1] Dina istilah Islam sarta élmu tasawuf, hamba nyaéta hakekat jati diri sakabéh mahluk (hususna manusa) di payuneun Gusti Allah SWT, salaku mahluk anu teu miboga kakuatan, kabeungharan, sarta hak hakiki iwal tina naon-naon anu parantos dipaparinkeun ku Pangéran.[2] Sipat hamba anu saéstuna nyaéta sadar yén dirina mangrupa saurang Pakarir anu salawasna walurat sarta butuh ku rahmat Gusti Allah dina saban keteg jajantungna.[3]
Hakékat Hamba dina Al-Qur'an
[édit | édit sumber]Dina Al-Qur'an, Gusti Allah SWT negeskeun yén tujuan utama diciptakeunana manusa sarta jin téh nyaéta ngan saukur pikeun ngawula (janten hamba) sarta ibadah ka Mantenna, sakumaha anu tétéla dina Surat Az-Zariyat ayat 56:[4]
وَمَا خَلَقْتُ ٱلْجِنَّ وَٱلْإِنسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ
“Wa mā khalaqtul-jinna wal-insa illā liya'budūn.”
Hartosna dina Basa Sunda:
"Jeung Kaula henteu nyiptakeun jin jeung manusa iwal ti supaya maranéhna ngawula (ibadah) ka Kaula."
Salian ti éta, hamba anu parantos ngahontal kasucian batin sarta tingkat Ikhlas anu luhur meunang jujuluk husus ti Allah, nyaéta ‘Ibadurrahman (hamba-hamba Allah Nu Maha Welas Asih), anu miboga pasipatan handap asor, tebih tina sipat takabur, sarta salawasna ngajaga kahormatan diri (Muru'ah).[4]
Papasingan Sipat Hamba
[édit | édit sumber]Para ulama tasawuf ngabagi kasadaran saurang manusa salaku hamba janten dua tingkatan utama:[5]
1. Hamba Kaayaan (Ibadah Kauniyah)
[édit | édit sumber]Ngalumpudan sagemblengna mahluk di alam dunya, boh anu mukmin boh anu kafir, kaasup tatanén sato, pepelakan, sarta alam dunya. Sakabéhna mangrupa hamba Allah margi tunduk kana katangtosan takdir (sunnatullah) sarta teu tiasa leupas tina kakawasaan-Na.[6]
2. Hamba Pilihan (Ibadah Syar'iyyah)
[édit | édit sumber]Nyaéta manusa anu sacara sadar, sapinuhna, sarta sumerah masrahkeun batin sarta lahirna pikeun thá'at kana aturan Syaréat Islam. Jalma dina tingkatan ieu parantos ngaleungitkeun sipat (hawek dunya) sarta ngubaran batinna tina rupa-rupa maksiat dunya, sahingga saban léngkah hirupna pinuh ku rasa Syukur.[6]
Puncak Ma'rifat saurang Hamba
[édit | édit sumber]Puncak kamulyaan saurang hamba nyaéta nalika manéhna teu ngarasa miboga hak milik kana dirina sorangan, kabeungharanana, atanapi amalna.[3] Nalika saurang hamba parantos dugi kana maqam ieu, manéhna bakal bébas tina panyakit ati saperti ujub sarta riya. Sabalikna, batinna bakal kagentos ku cahaya Tauhid anu murni, di mana manéhna ningali yén sagala rupa kanikmatan sarta kahadéan (Thayyib) téh saéstuna murni tina welas asih Gusti Allah SWT, lain kusabab hébatna tatanén amal sorangan.[7]
Tempo Ogé
[édit | édit sumber]Tumbu Kaluar
[édit | édit sumber]- Qur'an Kemenag RI - Rujukan Ayat ngeunaan Hakekat Ibadah sarta 'Ibadurrahman.
Rujukan
[édit | édit sumber]- ↑ Ibnu Manzhur. Lisan al-Arab. Beirut: Dar Sader. Jilid 3, kaca 210-212.
- ↑ Al-Ghazali, Abu Hamid Muhammad bin Muhammad. Ihya Ulumiddin. Beirut: Dar al-Ma'rifah. Jilid 4, kaca 60-63.
- 1 2 Salah ngutip: Tanda
<ref>tidak sah; tidak ditemukan teks untuk ref bernama "hikam_hamba" - 1 2 Ibnu Katsir, Ismail bin Umar. (1999). Tafsir al-Qur'an al-Azhim. Riad: Dar Taybah. Jilid 7, kaca 420.
- ↑ Ibn Qudamah al-Maqdisi. (2002). Mukhtashar Minhaj al-Qashidin. Damaskus: Dar al-Khair. kaca 205-208.
- 1 2 Ibnu Qayyim al-Jauziyyah. Madarij al-Salikin. Kairo: Dar al-Hadith. Jilid 1, kaca 120-123.
- ↑ Abu Talib al-Makki. Qut al-Qulub. Beirut: Dar al-Kutub al-Ilmiyyah. Jilid 1, kaca 189.