Lompat ke isi

Ianfu

Nambah tutumbu
Ti Wikipédia Sunda, énsiklopédi bébas

Jugun ianfu (従軍慰安婦) atawa anu sok disebut wanita penghibur dina basa Inggris (comfort women), nyaéta awéwé jeung budak awéwé ngora anu dipaksa jadi budak séksual ku Tentara Kakaisaran Jepang. Kajadian ieu lumangsung di rupa-rupa nagara jeung wewengkon jajahan Jepang, boh saméméh boh nalika Perang Dunya Kadua.[1][2][3]

Istilah comfort women asalna tina kecap basa Jepang ianfu (慰安婦),[4] anu saenyana mangrupa kecap nu dilemeskeun. Lamun ditarjamahkeun sacara harfiah, kecap éta hartina “awéwé anu mere kanyamanan atawa hiburan”, sanajan dina kanyataanna dipaké pikeun nutupan prakték perbudakan séksual.[5]

Salila Perang Dunya Kadua, tentara Jepang maksa ratusan rébu awéwé ti rupa-rupa nagara pikeun ngaladénan para serdadu. Korban asalna ti loba tempat, saperti Australia, Burma, Cina, Walanda, Pilipina, Jepang, Korea, Indonésia, Timor Lésté, Papua Nugini, jeung wilayah séjénna. Sanajan kitu, lolobana korban asalna ti Koréa. Loba di antara maranéhna anu tungtungna maot alatan kekerasan anu kacida kejemna, ogé alatan sangsara fisik jeung batin anu lumangsung lila pisan.

Sanggeus perang réngsé, pamaréntah Jepang kungsi ngabantah ayana sistem wanita penghibur ieu sarta nolak ménta hapunten atawa masihan ganti rugi anu pantes. Kakara sanggeus aya tekanan ti masarakat internasional jeung kapanggihna dokumén resmi anu ngabuktikeun ayana kalibet pamaréntah Jepang, dina taun 1990-an Jepang mimiti ngedalkeun hapunten jeung nawarkeun santunan.[6][7]

Sanajan kitu, loba korban, aktivis hak asasi, jeung akademisi anu nganggap éta teu ikhlas. Sababaraha pejabat Jepang nepi ka ayeuna masih kénéh nampik atawa nganggap réméh kajadian ieu. Nepi ka kiwari, pamaréntah Jepang sacara resmi masih nyangkal yén para awéwé éta dipaksa asup kana perbudakan séksual. Jumlah korban sorangan can pasti; kalolobaan sajarawan ngira-ngira antara 20.000 nepi ka 200.000 awéwé, tapi angka pastina masih jadi bahan panalungtikan jeung pasualan.[8][9][10]

Mimitina, imah bordil militér diadegkeun ku alesan pikeun nyadiakeun tempat “pelampiasan séksual anu dikontrol” pikeun tentara, sangkan bisa ngurangan perkosaan sarta nyegah panyebaran panyakit kelamin. Tapi, numutkeun sabagian sajarawan, tujuan éta teu kahontal. Malah, sistem “stasiun penghibur” téh justru nambahan kasus kekerasan séksual jeung panyebaran panyakit.[11]

Korban munggaran asalna ti Jepang sorangan. Sabagian dirékrut sacara sukaréla atawa ngaliwatan cara resmi, tapi loba ogé anu diculik atawa ditipu. Sabab beuki saeutik “sukarélawan” sarta pikeun ngajaga citra nagara, militér Jepang tuluy pindah ka awéwé di wewengkon jajahan.[12] Loba awéwé anu katipu ku iklan palsu, misalna dijangjikeun pagawéan minangka perawat atawa buruh pabrik.[13] Aya ogé anu dibobodo ku janji béasiswa jeung kasempetan sakola anu leuwih luhur.[14] Nu leuwih matak prihatin, loba di antara maranéhna masih kénéh budak di handapeun umur.

Kasang tukang

[édit | édit sumber]

Pangwangunan ku militér Jepang

[édit | édit sumber]

Dumasar kana kanyataan yén prakték prostitusi di Jepang geus lila aya tur diatur sacara rapih, munculna prostitusi militér di lingkungan tentara Jepang sok dianggap minangka terusan anu “logis” tina sistem nu geus aya.[12] Dina sawatara surat-menyurat internal Tentara Kakaisaran Jepang, disebutkeun yén ngadegna “stasiun penghibur” miboga sababaraha tujuan utama: pikeun nahan jeung nyegah prakték perkosaan ku anggota militér sangkan teu nimbulkeun rasa anti-Jepang di masarakat jajahan, pikeun ngurangan panyebaran panyakit nu ditularkeun sacara séksual di kalangan tentara, sarta pikeun ngajaga rahasia militér supaya teu bocor ngaliwatan warga sipil anu kontak jeung perwira Jepang.[1]

Carmen Argibay, urut hakim Mahkamah Agung Argéntina, ngécéskeun yén pamaréntah Jepang boga niat pikeun nyegah kajadian kejem saperti Pemerkosaan Nanjing supaya teu kajadian deui. Carana nyaéta ku “ngurung” prakték perkosaan jeung kekerasan séksual dina fasilitas anu dikawasa ku militér, atawa sahenteuna supaya kajadian kitu henteu nepi ka kabéjakeun ka pers internasional.[15] Manéhna ogé nambahan yén kawijakan éta dimaksudkeun pikeun neken waragad médis, sabab waktu harita loba tentara Jepang kaserang panyakit kelamin akibat perkosaan massal, nu dianggap bisa ngaganggu kamampuhan tempur militér.[15]

Kahirupan para wanita penghibur lumangsung dina kaayaan anu kacida prihatinna. Nepi ka aya istilah hina ti tentara Jepang sorangan anu nyebut maranéhna minangka “toilet umum”.[16] Sajarawan Yuki Tanaka ngajelaskeun yén rumah bordil sipil anu teu aya dina pangawasan militér dianggap ngabahayakeun, sabab bisa dipaké ku mata-mata anu nyamar jadi pagawé biasa.[17]

Sajarawan Jepang Yoshiaki Yoshimi ogé nyebutkeun yén militér Jepang ngamangpaatkeun wanita penghibur pikeun “nenangkeun” tentara anu keur frustasi salila Perang Dunya Kadua sarta pikeun nyegah kamungkinan pemberontakan di jero militér.[18] Tapi numutkeun panalungtikanana, sistem stasiun penghibur ieu teu hasil ngahontal tujuan éta. Sabalikna, kasus perkosaan jeung panyebaran panyakit kelamin malah beuki parah. Jaringan stasiun penghibur ieu kacida legana, nepi ka Tentara Kakaisaran Jepang muka kelas akuntansi husus pikeun ngatur fasilitas-fasilitas éta, kaasup latihan pikeun ngitung “daya tahan” atawa “umur paké” para awéwé anu dirékrut.[19]

Sumber rujukan

[édit | édit sumber]
  1. 1 2 "Who were the Comfort Women?-The Establishment of Comfort Stations". www.awf.or.jp. Diaksés tanggal 2026-02-05.
  2. ↑ "Who were the Comfort Women?-Who were the Comfort Women?". awf.or.jp. Diaksés tanggal 2026-02-05.
  3. ↑ The Asia Pacific Journal. "Special Issue: The 'Comfort Women' as Public History (Table of Contents)". The Asia-Pacific Journal: Japan Focus. Diaksés tanggal 2026-02-05.
  4. ↑ Soh, C. Sarah (2008). The Comfort Women: Sexual Violence and Postcolonial Memory in Korea and Japan (Dina basa Inggris). University of Chicago Press. ISBN 978-0-226-76777-2.
  5. ↑ Lay, Thomas J. Ward and William D. "The Origins and Implementation of the Comfort Women System". E-International Relations (Dina basa Inggris Amerika). Diaksés tanggal 2026-02-05.
  6. ↑ Kuki, Sonya (2013). "The Burden of History: The Issue of "Comfort Women" and What Japan Must Do to Move Forward". Journal of International Affairs. 67 (1): 245–256. ISSN 0022-197X.
  7. ↑ Chang, Jae (May 4, 2019). "Apology Politics: Japan and South Korea's Dispute over Comfort Women". The Cornell Diplomat.
  8. ↑ Huang, Hua-Lun (2014-01-10). The Missing Girls and Women of China, Hong Kong and Taiwan: A Sociological Study of Infanticide, Forced Prostitution, Political Imprisonment, "Ghost Brides," Runaways and Thrownaways, 1900-2000s (Dina basa Inggris). McFarland. ISBN 978-0-7864-8834-6.
  9. ↑ Rose, Caroline (2004-08-31). Sino-Japanese Relations: Facing the Past, Looking to the Future? (Dina basa Inggris). Taylor & Francis. ISBN 978-0-203-64431-7.
  10. ↑ "A Guide to Understanding the History of the 'Comfort Women' Issue". United States Institute of Peace (Dina basa Inggris). Diaksés tanggal 2026-02-06. Archived 2022-09-16 di Wayback Machine
  11. ↑ Internet Archive (2004-05). The Journal of Sex Research 2004-05: Vol 41 Iss 2 (Dina basa English). Society for the Scientific Study of Sexuality. Pemeliharaan CS1: Bahasa yang tidak diketahui (link)
  12. 1 2 Hicks, George (1997-10-17). The Comfort Women: Japan's Brutal Regime of Enforced Prostitution in the Second World War (Dina basa Inggris). W. W. Norton. ISBN 978-0-393-31694-0.
  13. ↑ "Comfort Women". research.unc.edu. Diaksés tanggal 2026-02-06. Archived 2008-06-25 di Wayback Machine
  14. ↑ Fackler, Martin (2007-03-06). "No Apology for Sex Slavery, Japan's Prime Minister Says". The New York Times (Dina basa Inggris Amerika). ISSN 0362-4331. Diaksés tanggal 2026-02-06.
  15. 1 2 M., Argibay, Carmen (2003). "Sexual Slavery and the Comfort Women of World War II". Berkeley Journal of International Law (Dina basa Inggris). 21 (2). doi:10.15779/Z38VW7D. Pemeliharaan CS1: Banyak nama: authors list (link)
  16. ↑ Chang, Iris (1997), The Rape of Nanking: The Forgotten Holocaust of World War II, Basic Books. hlm. 109–110. ISBN 0-465-06835-9.
  17. ↑ Internet Archive (2003-03). Critical Asian Studies 2003-03: Vol 35 Iss 1 (Dina basa English). Taylor & Francis Ltd. Pemeliharaan CS1: Bahasa yang tidak diketahui (link)
  18. ↑ "'Comfort Women Used to Prevent Military Revolt During War' - The Korea Times". www.koreatimes.co.kr (Dina basa Inggris). Diaksés tanggal 2026-02-06.
  19. ↑ Kotler, Mindy (2014-11-14). "Opinion | The Comfort Women and Japan's War on Truth". The New York Times (Dina basa Inggris Amerika). ISSN 0362-4331. Diaksés tanggal 2026-02-06.
Dicomot ti "https://su.wikipedia.org/w/index.php?title=Ianfu&oldid=705291"