Jaman kajayaan Islam

baghdad

Jaman Kajayaan Islam (611 M-1924 M) nyaéta nalika Islam aya di puncakna. Nabi Muhammad ngawangun masarakat anu majeng bareng kaum muslimin salami tilu puluh tilu taun di Makkah jeung Madinah, anu dikenal salaku Madinah Al-Munawwarah. hiji peradaban anu dumasar kana Ad-Din, atawa agama, anu ngalaman kamajuan anu caang jeung mencerahkan. Peradaban anu asalna tina Wahyu Ilahi sarta ngahirupkeun alam semesta ku jalan risalah rahmatan lil-‘alamin, sanés ngan ukur peradaban dunya.

Sajarah anyar peradaban diciptakeun ku Islam dina jaman Nabi Muhammad, anu ngawengku transformasi kompleks anu maju atawa modern. Bangsa Arab robah ti jahiliyah jadi berperadaban mulia. Salaku hasil tina panalungtikan para ahli, panolakan bangsa Arab anu jahiliyah dina waktu éta disababkeun ku kanyataan yén Islam terlalu modern atawa maju pikeun masarakat Arab anu primitif.

Perjuangan Islam pasca Nabi dituluykeun ku umat Islam di handapeun Khilafah Utama (Khulafau Al-Rasyidun), nyaéta Abu Bakar Ash-Shiddiq, Umar Ibnu Kahttab, Utsman bin Affan, jeung Ali Bin Abi Thalib, radhiallahu 'anhum. Sanggeus éta, peradaban Islam ngalegaan sarta Islam jadi ageman peradaban dunya salila kira-kira tujuh abad dina mangsa Khilafah atawa dinasti Umayyah, Abassiah, Fatimiah jeung Ottoman.

Èkonomi

Dina jaman Rasulullah masih hirup, anjeunna mingpin sorangan ngawangun masyarakat Madinah nepi ka jadi masyarakat anu sejahtera jeung beradab. Sanajan ékonomi dina jaman anjeunna relatif masih sederhana, tapi anjeunna geus nunjukkeun prinsip anu dasar pikeun ngatur ékonomi. Karakter umum tina ékonomi dina jaman éta nyaéta komitmen anu tinggi kana étika jeung norma, sarta perhatian anu gedé kana kaadilan jeung pemerataan kabeungharan. Usaha-usaha ékonomi kédah dilaksanakeun sacara étis dina bingkai syariah Islam, ari sumber daya ékonomi teu meunang nganumpuk dina sabagéan jalma, tapi kedah beredar pikeun kaséhatan sakabéh umat. Pasar mibanda peran penting salaku mékanisme ékonomi, tapi pamaréntah jeung masyarakat ogé ngalaksanakeun tindakan aktif dina ngwujudkeun kaséhatan jeung nungtun kaadilan.

Anjeunna ngamimitian pangwangunan Madinah tanpa sumber keuangan anu tetep, ari distribusi kabeungharan ogé teu rata. Kaum Muhajirin teu ngagaduhan kabeungharan sabab aranjeunna geus ninggalkeun sakabéh harta-na di Makkah. Ku sabab éta, Rasulullah nyadiakeun silaturahmi antara kaum Muhajirin jeung Anshar, sahingga lumangsung redistribusi kabeungharan sacara alamiah. Kebijakan ieu pisan penting salaku strategi awal pangwangunan Madinah. Salajengna, pikeun muterkeun roda ékonomi, Rasulullah nyorong gawé bareng usaha di antara anggota masyarakat.

sanggeus rasulullah wafat tuluy aya khulafaurrasyidin minangka penerus kapemimpinan Nabi Muhammad SAW. ku sabab éta, kabijakan maranehna ngeunaan perekonomian dasarna ngelanjutin dasar-dasar anu diwangun ku Rasulullah SAW. Ari inovasi jeung perkembangan tuluyna ngeunaan ekonomi dimimitian dina masa salajengna, nyaéta, dina masa khilafah atawa dina masa dinasti umayyah, abbasiyah, nepi ka masa ottoman.

Pangaweruh

Kasuksesan peradaban Islam bisa ditempo tina sudut pandang indikator élmu pangaweruh. Dina hal élmu pangaweruh, elemen utama kasuksesan peradaban Islam nyaéta aktivitas ilmiah anu luhur jeung kamajuan dina widang élmu agama jeung umum. Gerakan tarjamahan jeung nyerat buku ilmiah nunjukkeun tingkat aktivitas ilmiah anu luhur. Macam-macam disiplin élmu geus muncul salaku hasil tina kamajuan dina élmu pangaweruh umum, sapertos filsafat, kadokteran, astronomi, matematika, jeung géografi, ogé élmu tafsir, hadis, kalam, jeung fikih. Ku jalan kakawasaan Islam di Andalusia, Pulo Sisilia, jeung kajadian Perang Salib, kamajuan élmu pangaweruh umum tina waktu kasuksesan peradaban Islam ieu tuluy sumebar ka Éropa jeung peradaban Barat.

Dina jaman ieu réa tokoh ilmuwan Islam ti jaman kamajuan peradaban muslim (abad pertengahan) anu kacatet ngahasilkeun karya-karya penting pikeun pamekaran élmu pangaweruh. Nami maranéhanana henteu ngan ukur dipikawanoh ku kalangan cendekiawan Islam, tapi ogé populér di dunya sains barat. Conto ilmuwan muslim anu nepi ka ayeuna masih diinget kontribusina pikeun dunya sains nyaéta Ibnu Sina, Al Farabi, Ibnu Rusyd, Ibnu Khaldun, sarta masih réa deui. Karya-karya tokoh sains Islam éta ogé diaku miboga kontribusi badag pikeun kamajuan élmu pangaweruh dina era kontemporer.

Generasi intelektual muslim ti abad pertengahan éta lahir babarengan jeung majuna kota-kota pusat peradaban Islam, saperti Baghdad, Kairo, Aleksandria, nepi ka Cordoba di Andalusia (Spanyol). Kemunculan réa ilmuwan Islam nu berpengaruh salila era klasik henteu ngan saukur dipicu ku kamakmuran pusat-pusat peradaban muslim. Aranjeunna tumuh di tengah majuna fasilitas atikan jeung iklim intelektual anu kondusif dina waktu éta.