Niat
Niat Solat
[édit | édit sumber]Niat solat nyaéta neja atawa maksud dina jero haté pikeun ngalakukeun ibadah solat karana nyumponan paréntah Allah SWT[1]. Dina hukum fikih, niat téh mangrupikeun salah sahiji rukun solat anu nangtukeun sah atanapi henteuna hiji ibadah[2].
Hakékat Niat
[édit | édit sumber]Tempatna niat nyaéta dina jero haté. Sacara téknis, niat solat dilakukeun babarengan (bareng) nalika ngucapkeun Takbiratul Ihram (ngucapkeun Allahu Akbar)[3].
Dasar Hukum
[édit | édit sumber]Dasar hukum wajibna niat dumasar kana hadis [[Rasulullah]] SAW:
إِنَّمَا الأَعْمَالُ بِالنِّيَّاتِ
"Saéstuna sakabéh amal téh gumantung kana niatna..."[4].
Unsur-unsur Niat (Sipat Niat)
[édit | édit sumber]Dina solat fardu, niat kedah ngawengku tilu unsur utama (hususna dina mazhab Syafi'i):
- Qashad (قصد): Neja ngalakukeun solat (ngucapkeun: "Abdi niat solat").
- Ta'yin (تعيين): Nangtukeun solatna (contona: Duhur, Ashar, atawa Magrib).
- Fardhiyah (فرضية): Mertelakeun yén éta téh solat fardu[5].
Talaffuzh (Ngalisankeun Niat)
[édit | édit sumber]Ngalisankeun niat (sapertos maos Usholli...) sateuacan takbiratul ihram hukumna nyaéta sunah nurutkeun sababaraha mazhab, anu tujuanna pikeun mantuan haté sangkan leuwih khusyu (fokus) sateuacan ngamimitian solat. Nanging, anu jadi patokan utama sahna solat tetep niat anu aya dina jero haté nalika takbir.
Conto Bacaan Niat
[édit | édit sumber]Conto niat solat Duhur:
أُصَلِّي فَرْضَ الظُّهْرِ أَرْبَعَ رَكَعَاتٍ مُسْتَقْبِلَ الْقِبْلَةِ أَدَاءً لِلَّهِ تَعَالَى
"Abdi niat solat fardu Duhur opat rakaat kalayan nyanghareup ka kiblat, tunai karana Allah Ta'ala."