Saka
 |
Ieu artikel atawa bagianana diusulkeun digabung jeung artikel [[::Honjé leuweung|Honjé leuweung]] (sawala) |
.
| Saka | |
|---|---|
 | |
| Kembang Saka (Etlingera hemisphaerica) | |
| Klasifikasi ilmiah | |
| Karajaan: | |
| Divisi: | |
| Kelas: | |
| Ordo: | |
| Kulawarga: | |
| Génus: | |
| Spésiés: | E. hemisphaerica |
| Ngaran binomial | |
| Etlingera hemisphaerica (Blume) R.M.Sm. | |
Saka atawa Kembang Saka (Etlingera hemisphaerica) nyaéta tutuwuhan tina kulawarga jahé-jahéan (Zingiberaceae) anu loba kapanggih di pulo Jawa, utamana di tatar Sunda. Ieu tutuwuhan téh masih sakulawarga jeung honjé, tapi miboga warna kembang anu leuwih poék (beureum kolot) sarta tangkal anu leuwih jangkung.[1]
Karakteristik
[édit | édit sumber]Saka tumuwuh mangrupa rungkun (herba) taunan anu miboga beuti di jero taneuh. Sababaraha ciri hasna nyaéta:
- Tangkal: Bisa tumuwuh jangkung nepi ka 4-7 méter, wangunna semu buleud sarta miboga pelepah daun.
- Daun: Wangunna léncéng panjang (oblong-lanceolate) kalayan warna héjo poék.
- Kembang: Bijil tina rimpang deukeut taneuh, wangunna kawas gasing (hémi-sperik) kalayan kelopak kembang warna beureum poék atawa semu hideung (marun).[2]
Kagunaan salaku Ubar
[édit | édit sumber]Dina budaya Sunda, saka lian ti dipaké pikeun campuran kadaharan (lalab atawa sambel), ogé miboga mangpaat ubar tradisional:
- Ubar Nyeuri Awak: Bagian rimpang sarta kembangna dipercaya bisa ngaleungitkeun rasa capé sarta nyeri awak saatos digawé beurat.
- Antimikroba: Kandungan minyak atsiri dina tangkal sarta kembangna miboga sipat antiseptik alami.
- Panyedap Rasa: Kembangna sering dipaké pikeun ngaleungitkeun ambeu hanyir dina lauk atanapi daging.[1]
Ngaran Daérah
[édit | édit sumber]- Sunda: Saka, Kembang Saka
- Jawa: Wungli, Gombor
Bacaeun salajengna
[édit | édit sumber]- Heyne, K. (1913). De nuttige planten van Nederlandsch-Indië. Batavia: Ruygrok & Co.
Tutumbu ka luar
[édit | édit sumber]Rujukan
[édit | édit sumber]- 1 2 Sudrajat, Jajat. (2015). Tumbuhan Obat Sunda. Bandung: Polper Press. Kaca 46.
- ↑ Pusat Studi Biofarmaka Tropika IPB. (2014). Database Tanaman Obat IPB. Bogor: IPB University.