Epik

Ti Wikipédia, énsiklopédia bébas
Jump to navigation Jump to search

Sacara historis,tina kaitanna jeung tradisi sastra Barat, anu di maksad ku épik téh nyaéta puisi naratif panjang sapertos Illiad jeung Odyssey (Homerus, 900 SM).[1] Cuddon (2013:239) nyebutkeun Gilgamesh (Sumeria, 3.000 SM) salaku épik nu pang kolotna.[1] Dina hubungan ieu épik sami jeung épos (Holman, 1980:161), janten salaku épik oge kaasup Cid (Spanyol), Calevala (Finlandia), Song of Roland (Perancis), Nibelungenlied (Jerman), jeung Ramayana jeung Mahabharata (India).[1] Dina wangenan nu leuwih luas oge kaasup Aeneid (Virgil), La Divina Commedia (Dante Alighieri), Jerusalem Delivered (Torquato Tasso), jeung Paradise Lost (John Milton).[1] Dina hal ieu oge dipikawanoh pambagian 3 jangreu utama sastra sapertos anu di ungkabkeun ku Aristoteles (Teeuw, 1988:108-109), nyaéta : épik,lirik, jeung dramatik.[1] Jadi, dina sastra Indonesia épik miboga dua wangenan, a) carita kapahlawanan,jeung b) prosa, karangan bebas sapertos cerpen jeung novel, kaasup dongéng.[1] Dina teori sastra kontemporer épik ogé di patentangkeun jeung jenis novel, salaku novelistik (Bakhtin, 1984: 30-31; Lechte, 2001: 24-25).[1] (Baca ogé Épos;Lirik;Novelistik).[1]

Rujukan[édit | édit sumber]

  1. a b c d e f g h Kutha Ratna, Nyoman (2018). Ensiklopedia (2000 Istilah, Biografi,Karya, Metode, Teori Sastra). Yogyakarta: Pustaka Pelajar. ISBN 9786022297437.