Ngabuburit
Ngabuburit (Aksara Sunda: ᮍᮘᮥᮘᮥᮛᮤᮒ᮪) nyaéta kagiatan tradisi ngantosan adan maghrib mapag buka puasa dina sasih Romadon ku cara ngalakukeun rupa-rupa kagiatan anu mangpaat atawa saukur hiburan.[1] Sanajan asalna tina tatar Sunda, istilah ieu geus loba dipaké sacara nasional di Indonésia.
Étimologi
[édit | édit sumber]Sacara basa, kecap "ngabuburit" mangrupikeun akar kecap tina basa Sunda nyaéta burit, anu hartosna waktu soré atanapi burit. Kecap ieu meunang rarangken (prefiks) nga- sarta pangulangan engang (reduplikasi) bu-, sahingga jadi ngabuburit anu hartosna "ngalakukeun kagiatan bari nunggu waktu burit (soré)".[2]
Sajarah sarta Tradisi
[édit | édit sumber]Kapungkur, ngabuburit téh idéntik jeung kagiatan barudak anu ulin di buruan atawa di sawah bari nunggu adan magrib. Sababaraha kagiatan tradisionalna Kaulinan budak Sunda antarana:
- Liliuran: Silih tiker atawa silih tukeur katuangan.
- Ulin di Buruan: Maén galah, boy-boyan, atawa bébéltokan.
- Ngaji di Mesjid: Diajar agama sarta tadarus Al-Qur'an.
Modernisasi Ngabuburit
[édit | édit sumber]Dina jaman digital kiwari, gaya ngabuburit masarakat Sunda geus robah luyu jeung kamekaran téknologi:
Filosofi Budaya
[édit | édit sumber]Dina ajén budaya Sunda, ngabuburit téh lain saukur nunggu waktu dahar, tapi jadi sarana pikeun Silih Asah jeung Silih Asih. Ngabuburit jadi momen panggihna warga (silaturahmi) sanggeus sapopoé sibuk ku urusan masing-masing. Ieu mangrupakeun wujud kabungah dina ngajalankeun ibadah saum.[3]