Pakarang

Ti Wikipédia, énsiklopédia bébas basa Sunda
Luncat ka: pituduh, sungsi
Bayonét, dipaké kénéh dina perang salaku péso jeung janggala.

Pakarang nyaéta alat nu bisa dipaké nalika bitotama pikeun nelasan atawa numpurkeun, atawa ngancurkeun. Pakarang bisa dipaké pikeun nyerang musuh atawa méla diri tina ancaman. Pakarang mimiti dipaké ku manusa salaku alat pikeun moro.

Sacara métafor, naon baé nu dipaké (najan sacara psikologis) bisa disebut pakarang, ti péso nepi ka rudal balistik antarbuana (intercontinental ballistic missile, ICBM).

Pikeun béréndélan nu lengkep ngeunaan pakarang, tempo téhnologi jeung parabot militér.

Sajarah[édit | sunting sumber]

Tapak manusa ti jaman pangawalna nepi ka kaadaban kiwari, kamekaran manusa téh salawasna dibarengan ku pakarang. Kamekaran pakarang sarua gancangna jeung kamekaran téhnologi. Dina mangsa kuna, pakarang téh mangrupakeun ciri kakuatan manusa, utamana mah sabab awak manusa teu boga pakarang alami samodél sihung. Pakarang ieu ngamungkinkeun nu nyepengna leuwih bahya batan manusa nu teu nyepeng pakarang.

Pakarang kuna[édit | sunting sumber]

Pakarang nuklir[édit | sunting sumber]

Perang émbaran[édit | sunting sumber]

Rupa-rupa pakarang[édit | sunting sumber]

Pakarang dumasar mangsa[édit | sunting sumber]

Tempo ogé[édit | sunting sumber]

Panneau travaux.png Artikel ieu keur dikeureuyeuh, ditarjamahkeun tina basa Inggris.
Bantosanna diantos kanggo narjamahkeun.