Wakalah

Ti Wikipédia Sunda, énsiklopédi bébas
Loncat ke navigasi Loncat ke pencarian

Wakalah dina hukum Islam mangrupikeun delegasi kakuatan ku hiji jalma salaku pihak anu kahiji ka anu sanés salaku pihak kadua dina hal-hal anu diwakilan.


Wakalah dina basa Arab hartosna ngabantosan, ngajaga, ngadelegasikan, atanapi janten wawakil anu barang gawé ngawakilan jalma anu diwakilanna.


Numutkeun istilah, wakalah hartosna silih bantos antar jelma dina hiji perkara nalika batur teu sanggup sacara hukum atanapi ngagaduhan halangan pikeun migawéna. Objek anu diwakilkeun téh aya nu patali jeung masalah harta banda atanapi perkara pribadi nu sanesna, saumpamana nikah. [1]

Patokan[édit | édit sumber]

Aya sababaraha patokan ngeunaan wakalah numutkeun ajengan ahli fikih, diantarana:

  1. Madzhab Hanafi, wakalah mangrupikeun padamelan hukum kalawan ngawakilkeun perkara ka batur anu janten wakil.
  2. Madzhab Shafii, wakalah mangrupikeun delegasi hak ka hiji jalma dina perkara anu tiasa diwakilan ku batur salami anjeunna masih hirup. Harti tina 'salami anjeunna masih hirup' jadi ciri pikeun ngabédakeun antara wakalah sareng wasiat.

Dalil[édit | édit sumber]

Dalil ngeunaan wios atanapi ulahna wakalah dina islam sayogi dina Alquran sareng hadis, nyaéta:

  1. Surat Al-Kahfi ayat 19, anu hartosna, " Maka pek béjakeun ka salah sahiji ti aranjeun ka kota pikeun nyandak artos pérak anjeun sareng pék anjeunna sina ningali katuangan anu mana anu langkung saé, pék anjeunna nyandak tuangeun éta pikeun anjeun. "
  2. Surat An-Nisa ayat 35, anu hartosna " Teras kirimkeun tukang nyieun perdamaian (hakam) ti kulawarga lalaki sareng tukang perdamaian (hakam) ti kulawarga awéwé éta. . . . "
  3. Hadist ngeunaan Rosulullah ngintun kolektor zakat pikeun ngumpulkeun zakat ( Bukhari sareng Muslim ).
  4. Hadits nunjuk Amr bin Umayya Ad-Damiri salaku wawakilna dina nampi kasauran Ummu Habibah binti Abu Sufyan (HR Abu Dawud ). [1]

Rujukan[édit | édit sumber]

  1. a b Tim Suplemen Ensiklopedi Islam (2001). Ensiklopedi Islam. Jakarta: PT Ichtiar Baru van Hoeve. p. 277. ISBN 979-8276-75-2.