Literariness

Ti Wikipédia, énsiklopédia bébas
Jump to navigation Jump to search

Literariness (Rusia, literaturnost, kasastraan) nyaéta téori anu diungkabkeun ku Roman Jakobson (1919), minangka obyék studi kelompok Formalis Rusia. Nurutkeun Jakobson (Fokkema jeung Kunne-Ibsch: 1977: 11-13) obyék studi sastra lain karya sastra tapi kasastraan'.[1] Kalawan kalimah nu séjén, literariness nyaéta fitur anu ngabédakeun antara karya sastra jeung karya nu séjénna sabab ajén ngan ukur nu aya dina basa. Basa éta méngpar tina basa anu biasa, saperti dijéntrékeun ngaliwatan konsep ostranenie, defamiliarisasi, jeung deotomatisasi.[1] literariness mupuskeun bébédaan antara wangun jeung eusi anu geus ngawarnaan paham ngeunaan hakékat sastra salila mangabad-abad saacana.[1] Sastra mah dinami, karya kalayan anu teu bisa di cangkem samata-mata kalawan pakakas basa.[1] Formalisme jeung struktrualisme digantikeun ku sistim tanda (sémiotika), diteruskeun kalawan interteks minangka paham postruktrualisme.[1]

Rujukan[édit | édit sumber]

  1. a b c d e Kutha Ratna, Nyoman (2018). Ensiklopedia 2000 istilah Biografi karya Metode dan Teori Sastra. Yogyakarta: Pustaka Pelajar. p. 422. ISBN 9786022297437.