Ranca
 Munding keur guyang di wewengkon ranca (lahan baseuh). | |
| Nagara |  Indonésia |
| Wilayah | Tatar Sunda |
| Karakteristik | Lahan baseuh / Rawa déngdang |
Ranca nyaéta taneuh lebak anu beyé sarta mindeng kakeueum ku cai (A low place which is soft and wet), tapi caina henteu sakumaha jero saperti situ atawa rawa permanén. Nurutkeun Jonathan Rigg, ranca téh istilah asli dina Basa Sunda pikeun nyebut kaayaan alam mangrupa lahan baseuh anu miboga ciri mandiri, anu sacara étimologis bénten sareng istilah umum "rawa". [1]
Bénten sareng konsép rawa anu biasana nujul kana ékosistem cai anu jero sarta permanén sapanjang taun, ranca mah mindengna mangrupa rawa déngdang anu tiasa robah kaayaanana gumantung kana usum. Dina toponimi Sunda, istilah ranca leuwih loba dipaké salaku panyiri sajarah hiji wewengkon, saperti dina nami Rancaékék, Rancabali, atawa Rancamaya.[2]
Fungsi sarta Pamangpaatan
[édit | édit sumber]Sacara sajarah, wewengkon ranca miboga peran penting dina kahirupan masarakat Sunda, utamana dina widang tatanén. Bénten sareng rawa anu jero, ranca leuwih gampang dikokolakeun dumasar kana parobahan usum:
- Usum Hujan: Ranca janten wadah cai alami (retention basin) anu nyegah caah ka wewengkon sabudeureunana.
- Usum Halodo: Nalika cai mimiti saat, taneuh ranca anu subur ku alatan leutak anu namper (alluvial) mindeng dijadikeun pasawahan atawa huma léngkor.[3]