Mang Koko

Ti Wikipédia, énsiklopédia bébas
Luncat ka: pituduh, sungsi
Koko Koswara
Mang Koko
Gumelar 10 April 1917
Indihiang, Tasikmalaya, Jawa Barat
Maot 4 Oktober 1985 (yuswa 68)
Bandung, Jawa Kulon
Kabangsaan Bandéra Indonésia Indonésia
Nami panggilan Mang Koko
Étnis Sunda
Atikan MULO Pasundan
Pagawéan Seniman, budayawan, pangajar dan wartawan
Taun aktip 1937-1985
Kawanoh salaku/lantaran Seni karawitan Sunda
Dipangaruhan ku Raden Machjar Angga Koesoemadinata
Méré pangaruh ka Udjo Ngalagena
Agama Islam
Anugrah Piagam Wijayakusumah ti Dépdikbud (1971)

Koko Koswara, ngaranna dipikawanoh minangka Mang Koko, gumelar di Kacamatan Indihiang, Tasikmalaya, 10 April 1917.[1] Bapana Ibrahim alias Sumarta, anu aya teureuh ti Sultan Banten (Sultan Hasanuddin).[1] Anjeunna dipaparin 8 putra, diantarana Tatang Benyamin Koswara (pupuhu Yayasan Cangkurileung) jeung Ida Rosida (tukang nembang kahot jeung kungsi jadi pamaén sinétron "Inohong di Bojongrangkong").[1] Atikan anjeunna dimimitian ti HIS (1932) nepi ka MULO Pasundan (1935). Mang Koko kagolong jalma anu ta'at tur patuh kana ajaran agama (Islam).[1]

Karirna dimimitian ti taun 1937 dina zaman pra-kamerdikaan.[1] Satuluyna digawé di Balé Pamulang Pasundan, Paguyuban Pasundan, De Javasche Bank; Harian Cahaya (Cahaya Simbun), Harian Suara Merdeka, Jawatan Penerangan Propinsi Jabar, guru anu saterusna jadi Diréktur Konsérvatori Karawitan Bandung (1961-1973); Dosén Luar Biasa di ASTI (Akademi Seni Tari Indonésia), Bandung, nepi ka tilar dunya tanggal 4 Oktober 1985.[1]

Bakat seni jeung karya-karyana[édit | édit sumber]

Bakat senina turun ti ramana anu kacatet salaku juru ilo Ciawian jeung Cianjuran.[1] Anjeunna diajar ti seniman-seniman ahli karawitan Sunda anu geus kawéntar, ogé neuleuman hasil karya widang karawitan ti Raden Machjar Angga Koesoemadinata (ahli musik).[1]

Mang Koko dipikawanoh minangka panaratas dina ngadegkeun mangrupa-rupa pakumpulan kasenian, diantarana: Jenaka Sunda "Kaca Indihiang" (1946), "Taman Murangkalih" (1948), "Taman Cangkurileung" (1950), "Taman Setiaputra" (1950), "Kliningan Ganda Mekar" (1950), "Gamelan Mundinglaya" (1951), jeung "Taman Bincarung" (1958).[1]

Ogé anjeunna anu ngadegkeun sakaligus jadi pupuhu munggaran ti "Yayasan Cangkurileung" puseur, anu cabang-cabangna sumebar di lingkungan sakola-sakola sakuliah Jawa Kulon.[1] Anjeunna ogé anu ngadegkeun tur pupuhu Yayasan Badan Penyelenggara "Akademi Seni Karawitan Indonesia" (ASKI), Bandung (1971). Kungsi anjeunna medalkeun majalah kasenian "Swara Cangkurileung" (1970-1983).[1]

Karya cipta kawih-kawihna dikempelkeun dina buku-buku, boh anu kungsi dipedalkeun atawa anu masih mangrupa naskah-naskah, diantarana: "Resep Mamaos" (Ganaco, 1948), "Cangkurileung" (3 jilid/MB, 1952), "Ganda Mekar" (Taraté, 1970), "Bincarung" (Taraté, 1970), "Pangajaran Kacapi" (Balébat, 1973), "Seni Swara Sunda/Pupuh 17" (Mitra Buana, 1984), "Sekar Mayang" (Mitra Buana, 1984), "Layeutan Swara" (YCP, 1984), "Bentang Sulintang/Lagu-lagu Perjuangan"; jrd.[1]

Karya-karyana sanés ukur dina widang kawih, nanging ogé dina widang seni drama sareng gending karesmen. Dina lebah dieu kacatet, upamana baé: "Gondang Pangwangunan", "Bapa Satar", "Aduh Asih", "Samudra", "Gondang Samagaha", "Berekat Katitih Mahal", "Sekar Catur", "Sempal Guyon", "Saha?", "Ngatrok", "Kareta Api", "Istri Tampikan", "Si Kabayan", "Si Kabayan jeung Raja Jimbul", "Aki-Nini Balangantrang", "Pangeran Jayakarta", "Nyai Dasimah".[1]

Pangajén ka Mang Koko[édit | édit sumber]

Mang Koko ginuluran loba pangajén, boh anu asalna ti pamaréntah, lembaga atawa organisasi masarakat (LSM), upamana baé: Piagam Wijayakusumah (1971), minangka pangajén pangluhurna ti pamaréntah puseur (id:Departemen Pendidikan dan Kebudayaan) dina kategori "Sebagai Pembaharu dalam Bidang Seni Karawitan".[1]

Rujukan[édit | édit sumber]

  1. a b c d e f g h i j k l m n Urang Sunda. Miéling Mang Koko