Kanji

Ti Wikipédia, énsiklopédia bébas basa Sunda
Luncat ka: pituduh, sungsi

Kanji (Basa Jepang: 漢字 ) nyaeta tulisan Cina nu dipake dina sistim tulisan Basa Jepang modern salian ti hiragana (平仮名), katakana (片仮名), jeung angka Arab.

Sajarah[édit | sunting sumber]

Karakter keur Kanji, lit. "karakter Han".

Dina Basa Jepang watesan kanji (漢字) hartina "karakter Han characters". Masih keneh jadi "perdebatan" kumaha sajarahna tulisan CIna datang ka Jepang, tapi nu ilahar ditarima yen monk Buddha ti Karajaan Baekje di Korea nu mawa tulisan dina Basa Cina ka Jepang di abad kalima. Tulisan ieu dina Basa Cina jeung remen dibaca unggal waktu. Ti harita, sistim ieu disebut kanbun (漢文), hal nu penting dina tulisan Cina nyaeta diacritical mark nu ngidinan pamake Basa Jepang keur maca tulisan dumasa kana aturan grammar Basa Jepang.

Mangsa harita, Basa Jepang teu boga bentuk tulisan sorangan. Sistim nulisna disebut man'yōgana (dipake dina tulisan antologi sajak Man'yōshū) nu ngamekarkeun karakter Cina keur kaperluan sora tinimbang harti anu ditulisna.

Man'yōgana ditulis dina gaya "cursive" jadi hiragana, hiji sistim nulis nu ilahar dipake ku awewe (nu teu bisa sakola luhur). Loba tulisan dina era Heian nu dipigawe ku awewe ditulis dina. Katakana muncul dina cara nu ampir sarua: mahasiswa sakola biara nyederhanakeun man'yōgana jadi unsur tunggal. Sanajan aya dua sistim tulisan, hiragana jeung katakana, duanana ngarujuk ka kumpulan kana, nu asalna tina kanji.

Dina Basa Jepang modern, kanji dipake keur nulis bagean tina basa saperti kecap barang, bagean kecap sipat jeung bagean kecap gawe , sedengkeun hiragana digunakeun keur nulis infleksi tungtung kecap gawe jeung sifat (okurigana), partikel, jeung kecap dimana kanji nu hese dibaca atawa diinget. Katakana dipake keur ngawakilan onomatopoeia jeung kecap injeuman nu lain tina-Basa Jepang. Pamakean katakana keur nulis kecap injeuman ngarupakeun hal nu anyar sanggeus Perang Dunya Kadua. Samemehna, kecap injeuman ditulis make kanji, sanajan dipake keur artina (煙草 atawa 莨 tabako = "roko") atawa dieja sacara fonetik(天婦羅 atawa 天麩羅 tempura). Pamakean kanji ku cara ieu disebutna ateji.

Kamekaran lokal[édit | sunting sumber]

Sabalikna tina kanji pentingna hanzi Basa Cina keur dipake nulis Basa Jepang, ayeuna aya dua beda nu jelas antara kanji jeung hanzi, kaasup karakter nu dijieun di Jepang, karakter ieu mibanda harti nu beda dina basa Jepang, sarta ngirim WWII keur nyederhanakeun kanji.

Kokuji[édit | sunting sumber]

Kokuji (国字; hartina "karakter nasional") nyaeta karakter aneh di Jepang. Kokuji oge disebut wasei kanji (和製漢字; lit. "karakter Cina buatan Japan"). Aya ratusan kokuji (tempo sci.basa.jepang NDL: kokuji list). Lolobana jarang geus langka dipake, tapi aya sababaraha nu penting dina tambahan nulis Basa Jepang. Saperti:

  • tōge (norobos gunung)
  • sakaki (tangkal sakaki, genus Camellia)
  • hatake (jenis supa)
  • tsuji (meuntas jalan)
  • , hatara(ku) (digawe)

Kokkun[édit | sunting sumber]

Salian ti kokuji, aya kanji nu geus aya hartina dina Basa Jepaang tur beda harti jeung Basa Cina. Kanji ieu henteu kaasup kana kokuji tapi disebutna kokkun (国訓) kaasup:

  • oki (lepas pantai; Basa Cina chōng rinse)
  • mori (leuweung; Basa Cina sēn agung, tumuwuh kalayan gancang)
  • 椿 tsubaki (Camellia japonica; Basa Cina chūn Ailantus)

Karakter heubeul jeung karakter anyar[édit | sunting sumber]

Kanji nu sarua kadangkala ditulis ku dua cara nu beda, 旧字体 (Kyūjitai; "gaya karakter heubeul") (舊字體 dina Kyūjitai) jeung 新字体 (Shinjitai; "gaya karakter anyar"). Di handap sababaraha conto Kyūjitai nu dituturkeun ku Shinjitai:

  • 國 国 kuni, koku (nagara)
  • 號 号 (nomer)
  • 變 変 hen, ka(waru) (robah)

Kyūjitai geus dipake samemeh Perang Dunya Kadua, jeung loba nu teu lengkep, sarua jeung karaktertradisional Cina. Sanggeus perang pamarentah ngawanohkeun Shinjitai nu disederhankaeun dina "Dapta bentuk karakter Kanji Tōyō Kanji" (Tōyō Kanji Jitai Hyō, 当用漢字字体表). Sababaraha nu anyar ampir sarua jeung karakter nu disederhanakeun nu dipake di Cina. Saperti dina proses nyederhanakeun di Cina, sababaraha shinjitai ngabogaan bentuk singgetan (略字, Ryakuji) make tulisan leungeun, tapi jelas jeung "daksa" karakter nu teu disederhanakeun (正字 seiji) nu ngan bisa ditarima dina konteks sapopoe. Kaca ieu nembongkeun conto tulisan leungeun singgeta, sarua jeung bentuk Shinjitai modern, tina era PD II. Ieu oge tulisan leungeun sederhana nu saruan sederhana tinimbang bentuk standarna (boh nu teu kacekel atawa katarima ngan bentuk sederhana minor sanggeus perang), contona bisa ditempo di [1], tapi teu loba nu make tur teu popular, saperti samemeh perang nu teu ditarima sacara sosial tur ngan ukur dipake dina tulisan leungeun.

Loba tulisan Cina nu teu dipake dina Basa Jepang. Sacara teori, aya karakter Cina nu jadi karakter Jepang, Daikanwa Jiten, salah sahiji kamus kanji nu ilahar dipaker, aya kira-kira 50,000 asupan, sanajan loba asupan nu teu dipake dina Basa Jepang.

Cara maca[édit | sunting sumber]

Sabab aya sababaraha cara ngasupkeun kanji kana Basa Jepang, hiji kanji bisa dipake jeung nuliskeun sakecap atawa sababaraha kecap (atawa, di hal nu ilahar, morphemes). Tina pamikiran nu maca, kanji disebut boga hiji atawa leuwih cara "maca". Nangtukeun cara maca bakal gumantung kana konteks, arti, dipake keur naon jeung iraha diana kalimah. Sababaraha kanji nu ilahar ngabogaan sapuluh atawa leuwih cara maca. Cara maca ieu sacara normal dipisahkeun salaku on'yomi (atawa on) atawa kun'yomi (atawa kun).

On'yomi (cara maca Basa Cina)[édit | sunting sumber]

On'yomi (音読み), cara maca Sino-Basa Jepang, Basa Jepang ngadeukeutan cara ngucapkeun karakter Basa Cina dina waktu mimiti diwanohkeun. Sababaraha kanji diwanohkeun sababaraha kali tina bagean karakter Cina dina waktu nu beda, maka mibanda sababaraha on'yomi, tur sababaraha harti oge. Kanji nu dijieun di Jepang sacara normal teu ngabogaan on'yomi, tapi aya sabaraha iwal saperti karakter keur 働 'digawe', nu ngabogaan kun'yomi hataraku jeung on'yomi , sarta 腺 'kelenjar', nu ngan ngabogaan on'yomi sen.

Ilaharna, on'yomi diklasifikasikeun kana opat tipe:

  • Cara maca Go-on (呉音; harti literatur sora Wu) readings, tina cara ngucapkeun di wewengkon Wu (deukeut daerah Shanghai), salila abad kalima jeung abad kagenep.
  • Cara maca Kan-on (漢音; harti literatur sora Han sound), tina cara ngucapkeun salila Dinasti Tang mimiti abad katujuh nepi ka abad kasalapan, utamana paguneman standar di ibukota, Chang'an.
  • Cara maca Tō-on (唐音;harti literatur sora Tang), tinca cara ngucapkeun dina dinasti panungtung, saperti Song jeung Ming, ngawengku sakabeh cara ngucapkeun nu diasupkeun mimiti era Heian nepi ka periode Edo
  • Cara maca Kan'yō-on (慣用音), nyaeta cara maca nu salah atawa rubah tina kanji tur ditarima dina basa Jepang.

Conto (cara maca nu jarang dipake dina tanda kurung)

Kanji Harti Go-on Kan-on Tō-on Kan'yō-on
caang myō mei (min) -
indit gyō (an) -
ekstrim goku kyoku - -
mutiara shu shu ju (zu)
tingkat do (to) - -
mindahkeun (shu) (shu) - yu

Nu ilahar dipake dina cara maca nyaeta kan-on. Cara maca go-on hususna dipake dina watesan Budha saperti gokuraku 極楽 "sorga". Cara maca tō-on aya dina sababarah kecap saperti isu "korsi" atawa futon.

Dina Basa Cina, lolobana karakter pakait jeung suku kata Basa Cina tunggal. Sanajan kitu, sababaraha homographs disebut 多音字 (duo1yin1zi4) saperti 行 (Basa Cina: hang2, xing2) (Basa Jepang: , gyō) ngabogaan leuwih ti hiji cara maca dina Basa Cina nembongkeun harti nu beda, nu dipake oge dina Basa Jepang. Tina sisi "tonality", lolobana suku kata dina Basa Cina (utamana di Cina Tengah nu mana ahir dina konsonan eureunleuwih ilahar dipake tinimbang dina dialek modern) teu saru persis jeung (consonant-vowel) phonotactics gede dina Basa Jepang klasik. Lolobana on'yomi disusun ku dua mora (sukubata atawa hentakan), nu kadua ngabogaan vowel leuwih panjang dina mora mimiti (dina i dina kasus e jeung u dina kasus o, dumasar kana linguistic drift dina sababaraha abad), atawa dina suku kata ku, ki, tsu, chi, atawa suku kata n, dipilih keur ngadeukeutan konsonal ahir di Cina Tengah. Kanyataanna, konsonan samemeh vowel tinimbang i, saperti dina suku kata n, nu ditambahkeun kana Basa Jepang leuwih hade tinimbang nurutan dina Basa Cina; taya hiji oge kajadian dina kecap Basa Jepang asli.

On'yomi loba kajadian dina multi-kanji susunan kecap (熟語 jukugo), loba nu hasilna diadopsi (sapanjang kanjina sorangan) kecap Basa Cina keur konsep nu euweuh dina Basa Jepang atawa teu bisa diucapkeun sacara alus make kecap asli Jepang. Proses injeuman ieu salawasna dibandingkeun keur Basa Inggris nu nginjeum tina Basa Latin jeung Norman-Peranci, saprak watesan injeuman Cina leuwih husus, atawa dianggap keur sora nu leuwih resmi tinimbang nu aslina. Kaiwalan dina aturan ieu keur ngaran kulawarga, nu ku kun'yomi asli dibaca saperti nu ilahar dipake (tempo di handap).

Kun'yomi (cara maca Basa Jepang)[édit | sunting sumber]

Kun'yomi (訓読み), cara maca Basa Jepang, atawa bacaan asli, nyaeta cara maca nu didasarkeun kana cara ngucapkeun kecap Basa Jepang asli atawa yamatokotoba, nu ampir padeukeut jeung harti dina karakter Basa Cina mangsa munggaran diwanohkeun. Saperi dina on'yomi, aya sabararaha cara maca kun keur kanji nu sarua, sarta sababaraha kanji teu ngabogaan kun'yomi.

Contona, kanji wetan, 東, ngabogaan on dibaca . Sanajan kitu, dina Basa Jepang geus aya dua harti keur kecap "wetan", nyaeta : higashi jeung azuma. Mangka karakter kaji 東 ngabogaan cara ngucapkeun nu ditambahkeun salaku kun'yomi. Kanji 寸, ngalambangkeun karakter Cina keur ukuran (ampir deukeut kana inci)), euweuh basa Jepang asli nu sarua, mangka ngan ngabogaan on'yomi, panonpoe.

Jumlah sakabeh karakter kanji[édit | sunting sumber]

Jumlah karakter kanji teu dipikanyaho sacara pasti. Dina "Daikanwa Jiten" aya kurang leuwih 50,000 karakter, ngarupakeun hasil pamikiran nu lengkep, tapi kaayeunakeun dina kamus di daratan Cina aya leuwih ti 80,000 karakter kanji, tur loba karakter nu teu dipikawanoh. Karakter eta loloba teu dipake boh di Jepang atawa di Cina.

Reformasi Ortografi jeung daptar kanji[édit | sunting sumber]

Dina 1946, sanggeus Perang Dunya II, pamarentah Jepang sacara resmi ngareformasi runtuyan orthografi. Sababaraha karakter disederhanakeun jadi glyph, disebut 新字体 (shinjitai). Jumlah karakter dina aturan dikurangan, runtuyan karakter formal keur diajar dina unggal tingkatan sakola ditangtukeun. Loba bentuk variasi jeung alternatif tina karakter kanji nu ilahar dikurangan. Ieu dimaksudkeun keur usaha ngajarkeun kanji ka barudak dina buku tur terus-terusan. Hal ieu ngarupakeun petunjuk nu sederhana, mangka loba karakter di luar standar ieu dipikanyaho tur ilahar dipake.

Kyōiku kanji[édit | sunting sumber]

Artikel utama: Kyōiku kanji.

Kanji Kyōiku 教育漢字 ("kanji pendidikan") nyaeta 1006 karakater kanji nu diajarkeun di sakola dasar di Jepang. Jumlah ieu jadi 881 saprak taun 1981. Tingkatan ieu diturunkeun dina palajaran kanji tur disebut Gakunen-betsu kanji haitōhyō 学年別漢字配当表), atawa kanji gakushū .

Jōyō kanji[édit | sunting sumber]

Main article: Jōyō kanji

Kanji Jōyō 常用漢字 nyaeta 1,945 karakter kanji nu aya dina kanji kyōiku, ditambah 939 kanji tur diajarkeun di SMP jeung SMA. Dina buku citak, karakter diluar kategori ieu ditulis make furigana. Kanji Jōyō mimiti dipake dina taun 1981, keur ngagantikeun runtuyan samemehna nyaeta 1850 karakter nu disebut Kanji nu ilahar dipake (tōyō kanji 当用漢字) nu mimiti dipake dina taun 1946.

Jinmeiyō kanji[édit | sunting sumber]

Main article: Jinmeiyō kanji

Kanji Jinmeiyō 人名用漢字 nyaeta 2,928 karakter nu aya dina kaji Jōyō, ditambah 983 nu kapanggih dina ngaran masarakat Jepang. Dina sababaraha taun ieu, Kamentrian Kehakiman nambahan kana ieu runtuyan. Kadangkala istilah Kanji Jinmeiyō nujul kana sakabeh 2928 karakter, kadangkala oge ngan 983 karakter nu dipake keur ngaran jalma.

Standar Industri Jepang keur kanji[édit | sunting sumber]

Standar Industri Jepang keur kanji jeung kana ngahartikeun karakter titik-kode keur unggal kanji jeung kana, saperti bentuk sejen dina nulis saperti angka Hindu-Arab, keur dipake dina proses informasi. Geus sababaraha kali diomean, standar ayeuna nyaeta:

  • JIS X 0208:1997, versi panungtung standar utama, mibanda 6,355 kanji.
  • JIS X 0212:1990, tambahan standar ngandung 5,801 kanji. Standar ieu jarang dipake, utamana sabab sistim kode Shift JIS teu bisa dipake. This standard is effectively obsolete;
  • JIS X 0213:2000, a further revision which extended the JIS X 0208 set with 3,625 additional kanji, of which 2,741 were in JIS X 0212. The standard is in part designed to be compatible with Shift JIS encoding;
  • JIS X 0221:1995, the Japanese version of the ISO 10646/Unicode standard.

2000 Kanji Basa Jepang[édit | sunting sumber]

Citakan:Cleanup-date Citakan:Expandsect

Runtuyan dihandap bakal terus dianyarkeun ku fonetikna, saperti hari jeung kanji tambahan:

一二三人日四五六七八九十月曜火水木金土本山目見行来方東西上下中大小刀分切手口入出川外言貝寺時売買主持夫田力車読者林明士自子女男年先学生竹筆書文立事物仕化工天白心史百千万代交左右母父校毎古今

Rujukan[édit | sunting sumber]

  • DeFrancis, John (1990). The Chinese Language: Fact and Fantasy. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 0824810686.
  • Hannas, William. C. (1997). Asia's Orthographic Dilemma. Honolulu: University of Hawaii Press. ISBN 082481892X (paperback); ISBN 0824818423 (hardcover).
  • Kaiser, Stephen (1991). Introduction to the Japanese Writing System. In Kodansha's Compact Kanji Guide. Tokyo: Kondansha International. ISBN 4-7700-1553-4.
  • Mitamura, Joyce Yumi and Mitamura, Yasuko Kosaka (1997). Let's Learn Kanji. Tokyo: Kondansha International. ISBN 4-7700-2068-6.
  • Unger, J. Marshall (1996). Literacy and Script Reform in Occupation Japan: Reading Between the Lines. ISBN 0195101669

Tempo oge[édit | sunting sumber]

Tumbu kaluar[édit | sunting sumber]